1. Vliegen en arriveren.

*wees voorbereid, dit word een lang verhaal, omschrijvende dingen die niet per see in gebeurtenis zijn heb ik schuingedrukt, dus als je geen zin hebt om alles te lezen kan je die dingen overslaan*

Donderdag middag werden ik en Corine opgepikt door mijn ouders in Wageningen, ik kon nog eventjes het huis en vooral Mao gedag zeggen en toen op weg naar schiphol.
Op schiphol zelf sprak gelukkig alles voor zich zelf, het bleek dat ik pas een uur nadat we aangekomen waren kon inchecken, dus we zijn eerst wat gaan eten in een restaurantje daarzo. 
Na een pizza naar binnen gesmikkeld te hebben kon in dan toch eindelijk inchecken, wat zo gedaan was, alles wat ze wou zien had ik gewoon bij de hand.
Toen was het nog is een anderhalf uur wachten voordat ze mensen het vliegtuig in zouden laten, dus hebben zijn we nog 3 kwartier een drankje gedaan, waar ook Ben, Corine is (biologische) vader voor langs was gekomen, wat harstikke gezellig was. De laatse 10 minuten heb ik Corine op schoot genomen en even goed vast gehouden.
Daarna was het dan toch echt tijd, en zou ik door de douane gaan, de grote boze buitenwereld in, zonder lieve mensen om mijn handje vast te houden. Het was een traanloos afscheid, gedeeltelijk omdat het zo ontzettend suurealistisch is om mensen dag te zeggen voor een half jaar, en omdat, in iedergeval voor mij, ik super zenuwachtig was, en er niet echt ruimte was voor andere gevoelens.
Corine en ik hebben elkaars kettingsjes afgedaan en een laatste kus gegeven (voor de mensen die het nog niet weten, Corine en ik hebben het op dat moment uitgemaakt, dit is iets wat we al lang van te voren bedacht hebben, en goed over nagedacht hebben. Misschien komen we weer bij elkaar als ik weer terug ben, misschien ook niet. Als je meer details wilt moet je mij of Corine even persoonlijk aanschieten.)

De douane hoefde alleen mijn kaartje te zien en ik kon naar binnen. In mijn eentje. Het was maar goed dat we ruim de tijd hadden genomen, want mijn vliegtuig vertrok kennelijk vanaf de andere kant van het vliegveld. Ik was nog steeds prima op tijd, wat er voor zorgde dat ik mijn zenuwen kon bedwingen.
Toen moest ik door de poortjes heen, al mijn bagage, en mijn riem op zo'n band om te laten chechen, en ik door het poorte.. *pieppieppiep*, Heel even een beetje paniek, maar ik weet dat ik niks bij me heb dat niet mag dus dat is zo weer weg. "could you please remove your shoes sir?" Mijn schoenen, gympen hebben toch geen metaal in zich? Maar met schoenen uit kom ik zo door het poortje heen ^^.

Na weer even wachten kan ik het vliegtuig in (21:20), ik vlieg met britisch airways, dus alle stewardessen hebben een typisch brits accent, waarmee ik al meteen in de stemming kan komen.
Mijn eerste vlucht is naar London toe, wat maar 3 kwartier weg is, dus dat moet prima te doen zijn. Het is wel mijn allereerste keer vliegen in mijn eentje (en zowizo pas mijn 3e vlucht), dus eventjes moet ik wat meta-angsten door staan (Ik ben bang, dat ik net zoals mama bang ben voor vliegen), maar als we opstarten ben ik alleen maar gefascineerd door het mensenlijk bouwtuig waar we inzitten, en hoe het voelt als versnellen, dalen of bochten maken.
Er valt van alles te zien buiten, en met mijn luisterboek op zijn die drie kwartier zo voorbij.

In Engeland aankomen was een spektakel van lichten. Om 9 uur savonds is de zon onder, en word duidelijker dan ooit te voren hoeveel invloed mensen wel niet hebben  op de wereld.

Aan de kust zijn, overal waar ik kijk, netjes afgesloten vakken van duizenden puntjes licht, met snelwegen van lichten die ze aan elkaar verbinden. Als ik goed kijk kan ik de auto's zien rijden. 
Maar dat is niks in vergelijking met london als we aankomen vliegen. Je kan normaal gesproken maar een klein stukje land zien vanuit je raampje, maar als het vliegtuig naderen moeten we bochten maken en word compleet london aan mij tentoon gespreid. Bijna zo ver als het oog ziet zie ik lichtjes, de wijken zijn duidelijk van elkaar te onderscheiden door de verschillende patroneren in licht puntjes. En ik besef me dat we als mensheid echt gigantische dingen gebouwd hebben. En hoewel het veel nare gevolgen heeft moet er gezegd worden dat het ook erg awe-inspiring is

London bij nacht

In london (heathrow) aangekomen (21:35), wil ik me begeven naar de terminal waar mijn volgende vlucht de volgende ochtend van zal vertrekken. (gelukkig) word ik aangesproken door een medewerker van het vliegtuig, die vraagt waar ik heen moet. Als ik zeg dat mijn vlucht pas de volgende ochtend gaat, legt hij me uit dat overnachten alleen in terminal 1 kan, (ik was bij 5) en dat ik dus daar naar toe moet, en dat ik de volgende ochtend weer terug kan komen. Door netjes de bordjes te volgen kom ik bij een bushalte aan, en na 10 minuten!! met de bus kom ik aan op terminal 1. Ik zoek een paar stoeltjes uit, pak mijn kussen erbij en lig net comfortabel als een mevrouw aankomt die iedereen komt melden dat we weer naar een andere ruimte moeten voor overnachten (23:30). Het voordeel van de nieuwe ruimte is dat er lig stoelen zijn, hoewel ze maar fractioneel lekkerder liggen dan normale stoelen. Ik begin met een ingeplande powernap van 20 minuten, en daarna proberen wakker te blijven. Met luisterboeken, pokemon op mijn tablet en 2 wetenschappelijke artikelen weet ik de 5 uur door te komen (saai!), waarna we weer met zijn alle uit de "slaap ruimte" worden gegooid. Om 5 uur is echter nog niks open, dus ik instaleer me weer ergens om nog een uur mezelf te vermaken. Ik doe mijn luisterboek op ,rust mijn hoofd op mijn kussen. En Bam een ongeplande powernap van 40 minuten, oeps.

Maar tegen deze tijd zijn de winkels aan het opengaan (6:00). Eerst loop ik terminal 1 af, om te zien of er iets te zien valt, maar het winkel aanbod is een samenraapsel van de gangpaden bij de hema waar je altijd voorbij loopt, Bruna en sigaretten. Ik ben al snel uitgekeken en stap op de bus weer terug naar terminal 5.
Nummer 5 is een stuk groter en drukker dan 1, nog steeds zijn er niet echt winkels waar ik wil zijn, maar het zijn er meer, dus ik ben wat tijd kwijt met het uit vinden daarvan. Ik regel wat ontbijt (voor het eerst pinnen in het buitenland!). Luister mijn audioboek uit, en ga dan maar ergens zitten, todat ze aangeven vanaf welke gate mijn vlucht vertrekt (7:10).
Het is ondertussen avond in San fransisco aan het worden, dus de tijd om voor mij te gaan slapen is aangebroken. Ik probeer het mezelf makkelijk te maken (wat eigenlijk gewoon niet lukt in die stoeltjes), blindeer mezelf en zet een wekker. En.. dan verveel ik me. Die 2e powernap heeft ervoor gezorgt dat ik de slaap maar niet te pakken krijg. Hoewel ik wel 1,5 in de stoel uitrust ben ik volgens mij maar 10 minutjes weggeweest. In mijn laatste wachttijd maak ik mijn 3 kwartier gratis wifi op. En dan komt er eindelijk te staan waar mijn vliegtuig zal vertrekken.
B43, ik volg braaf de bordjes, die me verbazingwekkend genoeg naar een metro toe lijden. Kennelijk zijn is er in terminal 5 een metro om je van gates A, B danwel C te helpen. En er zijn dus 5 van die terminals!!

Ik moet nog is wat poortjes door, maar deze keer hoeven mijn schoenen niet uit, en ik kom zonder problemen aan bij mijn gate. Na gewacht te hebben todat alle mensen met 1e klas, gold/silver/emerald dan wel een andere kleur van een pokemon spel, ingestapt zijn. Daarna mogen de normale mensen deze airbus in. Nog net geen 2 verdiepingen, maar wel 10 stoelen breed. Dus lekker groot. Paps had gezegd dat de turbulentie minder zou zijn in zo'n groter ding, maar dat valt tegen hij schud net zo veel als de kleine.
Eerst word ik getrakteerd op het uitzicht van Engeland bij daglicht. (11:00)

Als ik uit london vertrek is het dag en zie ik de beschaafde wereld uit een ander perspectief. Steden zijn een stuk minder indrukwekkend, met als enige onmerkbare is dat je stad en binnenstad van elkaar kan onderscheiden door de kleur die het gebied heeft (centrum is grijzer). Ook valt het op dat Engelse land bouw velden kleiner zijnen met onregelmatigere vormen dan in nederland, en dat overal heggen tussen staan.

engeland overdag

Ik probeer nog wat te slapen,  maar het lukt maar matig, misschien haal ik nog is een extra 20 minuten oogrust, maar dan word de verleiding weer te groot en kijk ik naar beneden (12:00). Ik zie land, want volgens mij alleen maar ijsland kan zijn. Aan het water zie ik stedelijkheid, ietks lichter dan dat ik ondertussen gewent ben. Verder landin waards is het leger en ik zie 2 bergen met een witte topping. Dan slaan de wolken toe en probeer ik nog wat te slapen, nu lukt het al helemaal niet en kijk ik wat de vliegtuig media me allemaal te bieden heeft.

Ijsland?

Ijsland? In het midden zijn 2 bergen met witte piekjes te zien

5 uur na vertrek (de 2e hobbit ondertussen gekeken) zijn er eindelijk genoeg wolken weg om naar benden te kunnen kijken.

Ik zie een verlaten landschap, grijs en compleet leeg, het  land ziet er uit als een uitgedroogd stuk woestijn met barsten in de grond, alleen dan nog kaler. Ik vlieg over groenland!

Ik had hier naar vooruit gekekenen en blijf nog even naar buiten staren (had in mijn wifi tijd van Corine al gehoor dat ik over groenland zou vliegen). het kale landschap gaat abrubt over in iets wat wel lijkt als een duin landschap, de heuvels zijn veel ste zacht/soepel/geleidelijk om land te zijn. De wittigheid geeft het weg, sneeuwvlaktes.

Iets later moeten de duinen plaats maken voor bergen, mijn eerste bergen uit een vliegtuig. Ik realiseer me dat 3d films nog een lange weg te gaan hebben voordat ze de spectaculaire werkelijkheid van een berg keten kunnen weergeven. Deze dingen komen echt duidelijk de grond uit.

Tussen de verschillende pieken liggen dalen van zachte poeder, perfect plat tussen deze reuzen, zelfs van boven zit het er zacht uit.

Verderop zie ik dat het niet allemaal plaatje is, want daar ligt het resultaat van een lawine, duidelijk een spoor vanaf een verhooging naar een dal waar een klodder sneeuw ligt van waarschijnlijk een paar miljoen ton. Vlakbij ligt een zelfde spektakel, ze durfde vast niet alleen naar beneden.

de bergen houden niet lang stand en maken plaats van eindeloze vlaktes met sneeuw, niet het fascinerende duin landschap van eerst, maar kaal en plat, alleen omdat er af en toe contoeren te zien zijn weet ik dag ik naar de grond kijk en niet gewoon naar een solide wolk.

 

Groenland! of beter gezegd, de buitenkant van mijn raampje waar ijs op gevormd, waar mijn telefoon per se op wou scherp stellen.

De sneeuwvalktes worden al snel saai, en ik ga terug naar tijdverdrijf, leesboek, muziek en mijn tablet houden me nog even bezig. Ik doe nog een poging op een dutje, maar het schiet maar niet op. Ik kijk nog even naar beneden.
Daar ligt denk ik Canada, nog steeds veel sneeuw, maar af en toe nog donkere vlekken met bos er tussen, heel geleidelijk neemt het bos het over van de sneeuw.
nog maar een film dan maar, dispicable me 2.

Na de film zit ik denk ik toch echt boven de VS, ik kom een stel van enorm hoge bergen tegen, misschien het begin van de rocky mounains? Ook zie ik wat land bouw grond. Op de drukkere plekken zijn het allemaal perfecte rechthoeken, met geen enkel stukje groen tussen de verschillende velden, windows 8 zou erop gebasseerd kunnen zijn. Ook zit er het meeste bizarre land gebruik tussen dat ik tot nu toe heb gezien. Ronde stukken landbouw, totaal onhandelbaar als je al je land wil gebruiken. Maarja Amerikanen hebben toch wel genoeg land.

Dan is mijn reis toch bijna over en is de "bay area"  in zicht, plaatjes zeggen meer dan een duizend woorden:

Bay area, met veel gebergte eromheen

Grootste Oceaan ter wereld!!

meer Bay area met bergen

Volgens mij heb ik die toch echt al heel vaak stuk zien gaan, dit is vast een neppe.

San Fransisco, erg uitgebreide woonwijken, en bij het water een stel flats. Minder dan ik dacht, zeker niet meer dan 30.

Rich people live here

Meer San fransisco

En nog meer san fransisco, deze keer de haven

Ten zuiden van San fransisco, allemaal onderdeel van silicon valley

Meer stad, ergens tussen San fransisco en San Jose

Meer stad

Oeh kleurtjes :O (wat het is geen idee), maar ligt boven redwoodcity

Bochtje maken boven de grote weg, kan je de losse auto's zien?

Volgens mij het eb, en staat die normaal onderwater, fascinerend vanuit de lucht, net boven east palo alto, waarschijnlijk 45 minuten fietsen van mij vandaan

Meer Eb

Rijke kusthuizen in Foster city (links midden)

 En dan landen we, je realiseerd je pas hoe snel je gaat als je de grond naders, in luttele seconden remmen we af van 600km/h naar stilstand. Alles goed verlopen, angst voor vliegen blijkt weer is zonder basis. (13:45)
Ik moet eventjes lopen om naar mijn spullen toe te komen, maar ik krijg maar geen contact met de gratis wifi die er zou moeten zijn. Das wat onhandig want ik zou whats appen naar Azim, die me zou komen ophalen..
1 poortje verder kan ik mijn bagage gaan pakken. 4 van die grote rondraaiende banden, 2 zijn er druk en vol met tassen, 1tje is agezet en eentje is redelijk verlaten met hier en daar een tas. Ik ga de drukke dingen af, op zoek naar al mijn kleren. ik maar 1 rondje.. 2 rondjes, lichte paniek begint me op te jagen, 3 rondjes. GODVERDOMME waar is mijn tas!! Voordat ik iemand te pakken probeer te krijgen om te checken of ze mijn tas niet in london hebben laten liggen, check ik nog even de laatste baggage band, niks niks niks, maar dan, op het allerlaatste puntje.. gelukkig mijn tas.
Met al mijn spullen bij elkaar ben ik klaar voor het volgende onderdeel, de US binnen komen.
Na een lange rij doorstaan te hebben leg ik mijn passpoort op de balie, "where's you form?" mijn wat? dat heeft niemand gezegd dat ik dat moest invullen :S. Dus ik mocht de rij weer uit, en  een klein papiertje invullen, waar onder andere mijn adres op moet.. Tja mijn adres, wat was dat ookal weer. Telefoon? nee nog steeds geen wifi ik kan mijn mail niet checken.. Ehm.. adres van het biochemie lab dan maar?
Mijn vingers staan te schudden op dat punt van de zenuwen en dan bedenk ik me dat ik al mijn tassen gelabled heb, met onder andere mijn adres, ik kan mezelf wel voor de kop slaan:P. Hierna is de US inkomen zo gebeurd, en kan ik doorlopen naar de ontvangst. Daar wacht gelukkig Azim (huisgenoot) op me om me naar huis toe te rijden. (15:00)

Het is nu al laat, binnenkort "De eerste keer.."  waarin we horen hoe de supermarkten, de mensen, mijn kamer, fiets, bed, laptop en het lab is.