11. warped tour

Deze week een erg specifieke update, aangezien ik nog steeds aan het prutsen ben met mijn project en ik verder roleplay ook niet van de grond krijg.

Maar! Ik ben wel dit weekend naar “vans warped tour” geweest, wat awesome was ^^. “vans warped tour” is een rondreizend muziek festival, wat de hele wereld rond gaat, en een groot deel van de bands die spelen zitten precies in mijn muziek smaak :D. Ik ben 1 keer met unitas wezen vrijwilligen op een warped tour in Nederland, en toen ik erachter kwam dat er eentje was 12 minuten fietsen van mij vandaan heb ik meteen een kaartje gekocht (tenminste, ik ging eerste bands checken en bleek dat er meerdere bands speelde waar ik al fan van was :D).

Omdat vast niet iedereen die dit leest geïnteresseerd is in mijn muziek smaak, zal ik muziek analytische dingen (voor zover ik een criticus ben :P) schuingedrukt maken ^^.  Dus dat mag je overslaan.

*also, het is raar om in het Nederlands te typen, mijn hoofd is langzamerhand compleet aan het overschakelen op Engels*

In ieder geval, zaterdag ochtend zit ik thuis en ben ik aan het bedenken wat ik nodig heb bij een muziekfestival. *denken denken denken*, portemonnee, telefoon, water een beetje te eten.. Maar dat is het toch wel. Dus met zakken gevuld pak ik de fiets opweg naar het shoreline amphitheater.

Des te dichterbij ik bij het hele gebeuren kom, des te meer mensen zie ik ook duidelijk naar dit festival gaan. Van groepjes “emo’s” tot grote auto’s vol met grote mannen, die harde metal uit grote speakers laten brullen. Wat er voor zorgt dat ik al helemaal zin krijg in het hele gebeuren, met al deze gekke alternatieve mensen :D.

Ik kom precies om 11 uur aan (openingstijd) op de locatie, en ga naar het einde van de wachtrij. 5 minuten Fietsen! Later kan ik achteraan sluiten.

Hier begint het grote wachten avontuur. Niet erg avontuurlijk zover avonturen gaan, maar ik had muziek in mijn oor, een fiets om op te leunen, en interessante mensen om naar te kijken, en achter mij een rij alleen nog maar veel groter zien worden. 2 uur, een paar afgeluisterde gesprekken en geen contact met mensen *derp socially akward o.O* later kan ik mijn kaartje laten zien, moet ik de dop van mijn water flesje achter laten *in een keer mijn fles water leeg gedronken J* en ik kon eindelijk naar binnen.

De parkeerplaats: ookwel verlaten half woestijn. Het is waar het gros van de rij was.

Ik heb nog een lange weg te gaan..

Maar gelukkig sta ik niet meer achteraan.. D:

Is het einde van de rij in zicht :O?

haha grapjas, om de hoek is gewoon nog veel meer rij, speciaal voor mij :3

Duizendmiljoen mensen, en dit waren letterlijke alle fiesen die er waren. Amerika is tragisch

Tegen deze tijd is het hele gebeuren dus ook al 2 uur bezig, en ik ren praktisch naar binnen, en loop hopeloos rond terwijl kennelijk iedereen anders een schema heeft om naar te kijken. Naar wat panisch om me heen kijken vind ik het kraampje waar je een programma kan kopen (2$ voor letterlijk een zwart wit uitgeprint a4tje met het schema in lettertype 6 en een plattegrondje dat in paint is gemaakt). Maar ik moet toch weten wat er speelt en na een snelle scan kan ik zien dat als ik nu ren, ik heel yellowcard kan mee krijgen en daarna tijd heb om de rest van mijn dag te plannen ^^.

Als eerste ja, yellowcard speelde om 1 uur smiddags, ze waren er zelf ook nogal verbaasd over. Maar ze “zeiden” dat ookal was het vroeg we het leukste waren op de tour tot nu toe.

Eindelijk, ingang, het wachten is voorbij :D

In de menigte staand kwam ik voor het eerst in mijn tijd hierzo erachter dat Amerikanen gemiddeld echt wel een stukje kleiner zijn dan in Nederland. Dit in combinatie met het dagelijks opdrukken (voor paaldansen) zorgt er voor dat ik me nog nooit in mijn leven zo groot heb gevoeld o.O, wat best gek is, aangezien ik over mezelf redelijk denk als “klein en schattig”.

Dit is ooghoogte voor mij. Ik voel me net een reus hierzo :O (also yellowcard)

Dus ik heb de dag gespendeerd met vele bandjes kijken. Tussen door  heb ik het terrein kunnen bewonderen, wat vooral bestond uit band standjes (waar ze hun Cd’s t-shirts etc verkochten) en standjes met meer algemene standjes met shirts buttons etc. (en staarten, die zijn kennelijk hip tegenwoordig, 20 cm lange “keychains” staarten..)

Erg opmerkelijk waren de prijzen voor voedsel. Op hun webpagina maakte warped tour reclame voor het feit dat ze betaalbaar water hadden (wat maar 3$ was..). Maar wat frietjes voor 9 dollar!, 1.5x wat je in Nederland op een festival (bijv. Lowlands) betaald :S.

Verder heb ik mijn voorhoofd verbrand tijdens het hele gebeuren (ik was de zonnebrand vergeten L), mijn voorhoofd en neus doen sinds vandaag geen zeer meer.. Lijkt er gelukkig niet op alsof het allemaal gaat vervellen, en de roodheid viel op zich wel mee.

Dan nu toch naar het bandjes gebeuren toe:

Ok ik heb mezelf de hele dag redelijk bezig kunnen houden met van hop naar her rennen om zoveel mogelijk mee te krijgen en mijn kritische analyse is alvolgst:

Meest “ervaren” band (in weten hoe je een voldoenened(is nu een woord) concert geeft): Duidelijk yellowcard, ze weten wat ze moeten doen, net genoeg interactie, net genoeg hits vs nieuwe dingen. Gewoon goed.

Meest vermakelijke band (in de vorm van lachen): Bowling for soup, hehe die lui waren grappig. Maakte op een gegeven moment een heel verhaal hoe kennelijk het publiek het leuk vond om een “mother fucker” genoemd te worden, waarna ze doorgingen met het spelen van “stacy’s mom” wat mensen kennelijk denken dat door hun geschreven is, maar eigen van fountains of wayne is.

Bowling for soup, nam wat tijd om te poseren voor hun fans (linkerhoek), also, ik ben weer is gigantish, nog meer nu ik mijn armen uisteek :O

Bands met vrouwelijke zangers die beter met microfoons moeten leren omgaan: Courage my love, en We are the in crowd. Beide dames hadden problemen met duidelijk in de microfoon zingen. In het geval van Courage my love waren ze gewoon nog onervaren en dat komt nog wel. We are the in Crowd daarentegen gooide haar hoofd in haar nek bij elke uithaal, wat opzich logisch en best doenbaar is, maar de microfoon bewoog niet mee, dus halverwege hoorde je het niet meer xD.

Bands die liedjes moeten spelen die ik ken zodat ik mee kan zingen: Bayside en The maine. Leuk dat je meerder albums heb, maar je moet ook wel iets spelen van je nieuwste ding, voor nieuwe fans!.

Bands die tegen vielen: Mayday parade (maar dat zag ik ookal wel aankomen, ik vind ze gewoon niet zo interresant). Ghost town.. ze.. maakte het gewoon niet waar. En four years strong, waar ik erg naar vooruit keek, maar ruig zingen op albums vertaalde zich naar schreeuwen live. Wat gewoon niet mijn muziek smaak is. Erg teleurstellend, ben daar maar eerder weggegaan.

Bands met te veel gitaar/bassen: The maine. 6 mensen, 1 drum, 1 synthesizer en 4 mensen met gitaar/bassen. Ik ben in de volste overtuiging dat alle muziek die uit die band komt ook best met een gitaar/bas minder geproduceerd kan worden :P

Leugenaars: The maine. Ze waren een stuk leuker en enthousiaster dan toen ik ze vorig jaar zag bij de warped tour in Nederland, wat leuk was. Maar de zanger zij dat dit de eerste keer in 5 jaar was dat ze op een warped tour waren! Ik heb ze vorige jaar in Nederland daar nog gezien! Nah..

Onverwacht leuk: I fight dragons, ze waren de laatste band van de avond, (meeste mensen waren al naar huis), en ze speelde op een klein podium (misschien 50 mensen keken ofzo). Maar ze waren verbazingwekkend goed, goeie performance, en leuke interactie :D, aan te raden voor alle “geeks” die rock muziek leuk vinden ^^.

Live performance: Yellowcard & icon for hire. Yellowcard had wat problemen in het begin met hun geluid, wat er voor zorgde dat bij een van de eerste nummers de lead-gitaar wegviel, hun oplossing? De viool speelde wat de lead-gitarist moest spelen, super gaaf.

Icon for hire, was mijn persoonlijke hoogtepunt. Ze waren de band die mij naar het hele muziekfestival trokken in de eerste plaats, en het begon goed. Na het eerste nummer belanden er een plectrum recht in mijn hand :D (eerste band plectrum, yeah!). En ze wisten voor veel van hun nummers er live, in ieder geval de intro’s significant anders te maken dan de album nummers. Natuurlijk hielp het dat ik alles mee kon zingen (behalve 1 nummer wat op hun nieuwe album komt), wat voor grotere immersie zorgt.

Icon for hire, naderhand, signeren en met fans praten.

En met fans op de foto gaan :D (ik hou de gevangen plectrum vast). 1e skill om te leren (na een muziek instrument), als ik een rockster wil worden: poseren.

Na het hele festival, werd ik aangesproken door een groep met 15-16 jarig meisjes, die mij super tof vonden, omdat ik alles van icon hire mee kon zingen (en waarschijnlijk dat in combinatie met het feit da ik gigantisch ben hier :3). Wat leuk was, en praktisch mijn bereik van menselijk contact was voor die dag.. Maarja, je hebt ook geen tijd om te socializen als je muziek aan het luisteren ben..

Waarna het allemaal al weer voorbij was, en ik naar huis vertrok. Met een kleine buit, een verband voorhoofd, moeie voeten, en een verzadigd gehoorkanaal :D

Het is niet voor niets het Shoreline "amphitheater"

Meer amphitheater.

En de buit. Ik kreeg een meditatie boek in mijn handen geschoven (een beetje zoals soms wel met bijbels gebeurd.. alleen nu met een meditatie boekje..). De plectrum (allebei de kanten door mijn awesome paint skills), en random foldertje, en een CD met een nummer per band (jammer dat ik geen CD speler heb)

En iets van Icon for hire, zodat ik de band kan steunen ^^ (geen CD's want ik heb hier geen CD speler)