Saturday, August 16, 2014

13. The wings of a bird, the wings of a bat, the shoes of busses.



De updates komen steeds later na elkaar, nu al bijna een maand sinds de laatste keer. En het eind komt al weer in zicht. Nog maar 6 weken te gaan en ik kom al weer terug naar het koude kikker landje. Wat ik opzich wel aan het missen ben, de lichtelijke bedomdheid van de wolken die als een soort van deken over je rusten. Het gemak van degelijke supermarkten, en fatsoenlijke keukens, al mijn spulletjes bij me, mijn snelle computer. En misschien ook mijn optie tot vluchten van het werk hierzo.

Brengt me op mijn stage zelf. Mijn collega’s zijn leuk, de werkplek is fijn, onderzoek is interessant.. maar.. maar.. Het lukt gewoon allemaal niet. Ik doe nu al 4 maanden over iets wat ik in theorie best in 2 weken voor elkaar had moeten krijgen, maar alles wat mis kon gaan lijkt mis te gaan, ik ben aan een stuk bezig met dingen te debuggen, en kleine foutjes aan mijn kant die niet meer dan 2 dagen vertraging zouden moeten zorgen ineens voor 3 weken vertraging omdat ik niet eens toekom om de fouten te bereiken.
Das allemaal vervelend, omdat: Het waarschijnlijk geen goeie indruk maakt op mijn begeleider (hoewel hij er, denk ik, wel een beetje omheen kan kijken), en waarschijnlijk mijn verslag nogal dun eruit zal komen, en ik vermoed dat ik mooi cijfer eruit halen waarschijnlijk gedag kan zeggen. Maar dat is mijn minste probleem. Ik heb zitten klooien met het kloneren van dingen vlak voordat ik mijn intership begon met mijn thesis, wat net zo goed ging. Ik ga het niet redden om dit nog 4 jaar te doen, dus de vraag wat ik wil gaan doen na mijn masters word met de dag lastiger.
Ik hoop nu maar dat het met gaat lukken om mijn experimenten te doen voordat ik weg ga, de kans bestaat nog dat het gaat lukken. Maar ik zit wel op het punt dat ik aan kiezen ben tussen wat extra uren erin steken, of er maar naar de pet naar gooien omdat ik er niet te veel van verwacht.. L

Ok genoeg doemdenkerij, gister was harstikke leuk, want het is me eindelijke gelukt om een roleplay avontuur van de grond te krijgen. Met 4 mensen om de tafel (1 no show), stuurde ik ze naar fantasie land, waarin ze duistere overlords moesten verslaan, met de kracht van hun fantasie. Het wat erg inspannend voor mij, omdat ze letterlijk alles konden doen wat ze maar wouden, en ik er maar op moest inspelen, maar het ging goed. Mijn favoriet was hun vervoersmiddel: een Mumakil met Taylor Swfit tourbussen als rolschaatsen, met een vogelvleugel aan een kant, en een vleermuis vleugel aan de andere kant. Met een raket onder de vleermuis kant. Bestuurd door Charles de eenhoorn, waarop de meisjes zaten :3.
2 van de spelers zeiden dat ze misschien zelf ook nog een klein avontuur gaan doen (5e editie D&D), dus hopelijk kan ik dat nog mee pakken.

Verder ga ik nog steeds braaf naar de Halo – paaldans -  niet game of thrones avonden, ben ik nog een keer naar trivia nacht geweest. Ben ik met vrienden hier weer films wezen kijken en in het algemeen gezellig mee gedaan.
Verder hebben ik en Monica geprobeerd een wandelpad af te gaan op een plek die volgens haar erg mooi was, maar haalde we het begin niet omdat ze haar diabetes slecht had uitgeplanned :P. Misschien een andere keer beter.
Ik heb het paaldans feestje meegemaakt, begon met gezellig hangen, en wat eten. Daarna paaldansen (ookwel bekent als Max schept op en laat moves zien die hij kan doen zodat de rest ook kan leren).. (doet me eraan denken, ik mis paaldansen aan jullie kant van de wereld.. we hadden zoveel ruimte, vrijheid en de dames waren beter + behulpzamer). .
we zijn wezen zwemmen (tenminste ik en 2 vriendjes die meegesleept waren), en loungen in de de jacuzzi. Daarna terug naar de palen, meeste mensen waren al wat moe. Maar 1 meisje (assistent lerares), die “al” 2 weken niks had gedaan wou erg graag nog even de paal in. Dus om haar wat reden te geven, hadden we een “pole-off”. Waarna zij instortte omdat ze nog niks substantieels had gegeten sinds haar verstandskiezen eruit waren gehaald een paar dagen daarvoor. (A).
Toen even opgesplitst, voordat we uit zouden gaan. Ik ging mee met het uitgeputte meisje in kwestie, omdat zij en haar man, nog wel een plek in hun huis over hadden waar ik zou kunnen overnachten (zodat ik niet om 2 uur snachts nog een uur naar huis hoefde te fietsen).
Dus uitrusten, wat eten, make-up op doen, en uit gaan. We waren naar een club die iemand had voorgesteld, die op zich wel ok was. Ik liep wel weer een beetje tegen hetzelfde probleem aan als bij koningsnacht, dat ik een beetje uit de danscirkels werd geduwd. Ik denk dat ik of te passief of te groot ben voor dit land :S.
Na een tijdje besloot de lerares dat we ergens anders heen moesten, ergens waar ze wel een paal hadden. Dus op naar de dichtstbijzijnde stripclub!, helaas was de stripclub in kwestie niet gratis voor vrouwen (emancipatie :D), in tegenstelling (kennelijk) tot Atlanta :P. Dus is dat maar gecanceld, en zijn we daar gestopt voor de avond. Op mijn slaapadres hebben we eerst nog een beetje gegeten (oh god wat rook die “bacon” goed), waar ze al mijn verwachtingen te boven gingen, toen ze me goudse kaas aanboden.. hmmm.. kaas.

Als laatste, heb ik mezelf eindelijk zo ver gekregen en heb een Stanford tour genomen. Dus nu weet ik wat de helft van de bouwen zijn, dat collegegeld 60.000$ per jaar is. Dat we een originele versie van de einsteins relativiteits theory in de bieb hebben en dat het scheikunde gebouw maar 1 keer is afgebrand ^^ (en natuurlijk nog veel meer, maar ik ga niet de 70 minuten tour opnieuw vertellen ;)

En nog een paar gratis foto’s van dingen :3
Nasa eigendom, zien jullie die grote metal constructie in de achtergrond, ik kan alleen maar raden wat het is :P

Deze persoon heeft vast geen hoge pet op van zijn eigen rijkunsten

De wasbeer die ik vorige keer noemde, toen er iemand langs hem liep schoot hij het riool in.

Mijn nieuwste huisgenootje, fijn niet dan?


2 comments:

  1. Mijn ervaring met wetenschappelijk onderzoek is ook dat het een boel aangemodder en geklooi is met veel vallen en opstaan waarbij vaak blijkt dat dagen (of langer) werk voor niks is geweest. Ik dacht ook ooit dat ik er wel wat mee wou doen, maar heb er absoluut het geduld en de frustratietollerantie niet voor. Maar er zijn ook bosjes mensen die er wel hun ei in kwijt kunnen en die zien het waarschijnlijk helemaal anders. Ze zullen het zonder mijn hulp moesten doen... Maar dan is deze ervaring waarschijnlijk toch wel nuttig voor je geweest, nu weet je tenminste dat je dit niet wilt. Nu nog even bedenken wat je wel wilt... Succes hiermee en geniet van de laatste weken. Ik vind het in ieder geval heel stoer van je dat je dit avontuur hebt aangedurfd. Susan ter Borg

    ReplyDelete
  2. Hoi Max,
    Jammer dat je onderzoek in slow motion blijft. Als je het opnieuw zou kunnen opzetten, zou het dan beter en sneller gtaan, of is het onvermijdelijk dat je bij deze tegenslagen niet sneller kunt werken ?
    Ik lees regelmatig over onderzoeken die niets opleveren, zelfs als er bij het onderzoek zelf niets mis gaat, en dat kan je ook als onderzoeker een nutteloos gevoel geven.
    Maar er is ook veel onderzoek (kijk maar naar alle artikelen die je hebt gelezen...) die wel interessant resultaat opleveren en die heel erg de moeite waard zijn.
    Soms vraag ik me af of je niet de pech hebt gehad dat je nu in een compleet nieuw onderzoek bent gerold, waarin je veel alleen hebt moeten doen. Je kunt er in de toekomst (in ieder geval als je een promotie onderzoek zou willen doen) voor kunnen kiezen om te werken in een team dat al op weg is, en waarin je misschien ook meer steun krijgt. Maar, ik weet eigenlijk nauwelijks hoe het er aan toe gaat op het lab, en of dit de normale manier van werken is bij onderzoek.
    Alle keren dat we op de wetenschapsdag (nu op 4 oktober) met onderzoekers spraken waren de onderzoeken interessant, en verliepen ze toch best wel volgens het boekje.
    Je zou ook kunnen overwegen om in een meer gemeng team te werken (niet alleen biochemici), zoals we op de wetenschapsdag vaak gezien hebben.
    In ieder geval denk ik dat het goed is om je onderzoek zo goed mogelijk af te ronden - dat maakt een goede indruk.
    Ik kijk er met Onno en mama wel heel erg naar uit om je weer in Nederland te hebben hoor ! Knuffels.

    ReplyDelete